Проектот "6 billion Others"

Проектот "6 billion Others" (или шест милијарди други) го започнал Yann Arthus-Bertrand, со Sybille d’Orgeval и Baptiste Rouget-Luchaire. Тоа е всушност интервју од најголем можен карактер, во него се опфатени 5000 интервјуа на луѓе од 75 различни земји, а ги воделе 6 режисери кои патувале низ светот во потрага по „другите“ поради што и проектот го нарекле 6 милијарда други. Oд Бразилски риболовец до Кинески продавач, од Германски перформер до Авганистански фармер, сите одговориле на истите поставени прашања: за нивните сонови, за нивните стравови, за желбите,„што научиле од своите родители“,„што сакаат да остават на своите деца“, „преку какви проблеми биле соочени во својот живот“, „што значи поимот Љубов за нив“ и уште четириесетина прашања сѐ  со цел да се дознае што нѐ дели, а што нѐ соединва сите нас - 6 милијарди луѓе на планетава.

Јан Бертанд за проектов добил идеја кога заглавил во Африканската држава Мали, поради проблеми со хеликоптерот. Тогаш Јан целиот ден го поминал зборувајќи со еден од локалните луѓе. Домородецот му зборувал за своите соништа, желби и стравови во животот, неговата животна цел му бла да си ги израни своите деца. Јан вели: „тогаш се најдов себе си вметнат во најсуштинските мисли. Тој ме погледна право во очите, без да се жали или бара нешто до мене, дури немаше никаква експресија на незадоволство од својот живот. Потоа сонував да ги разберам тие зборови, да го разберам тоа чувство што нѐ поврзува нас бидејќи од таму планетава изгледа како збир на неверојатни и фасцинатни животи на кои им треба споделување.“ Јан има шеесет години, неговиот поглед кон минатото носи премногу информации, премногу слики и фасцинантни стории, но денес, вели тој, кога имаме толку многу технолошки опции како интернетот и можеме да ги споделиме сите наши различности, информацјата никогаш не била толку раширена и толку поверодостојна од порано, но сепак ни фали нешто – ни фали нејзиното разбирање.

Целта на проектот:

Проектот е лансиран во Фебруари во 2003 година, а е роден од една мала желба да се направи контакт со „другите“ луѓе. За да живееме заедно првото што е потребно е да се разбереме меѓусебно, да се осемлиме да го направиме првиот чекор; да прашуваме прашања, да слушаме, да биднеме дел од нечија животна приказна. Целта на проектов е да се соберат тие различни портрети на луѓе и да се нагласат нивните разлики со цел подобро да се разбереме меѓусебно. Зголемување свесноста за потенцираните разлики на „другите“ ќе влијае врз разбирањето дека сите начини на живот се правилни и ќе ја поттикне одлуката да живееме на свој начин!

Начинот на снимање:

• Употребени се 40 и нешто прањаша, а за почетокот се изберени оние нѐ обединуваат: семејството, љубов, среќа; но и оние кои нѐ разделуваат на различни ставови: војна, примарните цели во животот и религиските или други верувања.
• Следното е заеднички начин на снимањето: сите лица се снимени со идентични манири – предно вертикално снимање.
• Заедничкото приоѓање: за секој лик е избрана позадна која ја отсликува неговата животна околина и истиот светлосен ефект како и звукот. Поставена е доверба меѓу репортерот и личноста која е интервјуирана за да таа зборува на лесен, доверлив и природен начин.
• Како што еден режисерот Алберт Јакуард умее да рече: „Јас сум линковите кои ме брануваат во заедништво со другите“, така псоледниот дел од снимањето е составување на сите делови т.е. едиторскиот процес за линкирање или поврзување на содржината.

„Шести милијарди други“ не е геополитичко ниту социјално проучување, туку перспектива на човешството, колекција од човечки приказни. Приказни за стравовите, за задоволствата и соновите; кои ја создаваат нашата заедничка приказна. Собирајќи сведоштва за различноста на човечкиот вид, таткото на проектот се обидува да докаже дека различностите потекнуваат од самата потреба за преживување на светот поради самите различни услови во различните негови делови. Колку повеќе нѝ се изедначуваат условите – толку повеќе се зголемува разбирањето меѓу нас. Патем, за комплетирање на овој проект биле потрошени точно шест години, многу енергија, труд и најважното – меѓусебно разбирање.

________________________________________________
Неколку делови од снимањето:

Read More

Опсесивно приврзување (и возможна невозможност)

Секогаш постои црно и бело. Но не само секогаш, туку и секаде т.е. во сите останати, неостанати, изгубени, скриени, постоечки и непостоечки нешта. Колку нештата можат да бидат добри, толку можат да бидат и лоши, а во суштина може да не постои доброто и лошото ако имаме моќ да ги замешаме црното и белото и да добиеме сиво кое подоцна ќе се исколорира со повеќе бои.
.

Но што ако ние добиеме моќ да ги зголемиме црното или белото силно фокусирајќи се? Тогаш добиваме непостојаност, односно варијација на зголемување на црното и белото во даден момент. Што значи, во еден момент добиваме голема црна точка, во друг – голема бела, а моментите се случуваат со интензивна брзина. Во овој случај, кога ние ја добиеме ваквата моќ, стануваме парадокс сами по себе. Стануваме возможно невозможни, добро лоши, правилно погрешни и тн. Не е тоа дуализам затоа што не е оделено, туку заемно. Кога дуализмот каков што е несврзлив, одеднаш се сврзе во едно, се добива парадокс т.е. возможно невозможен феномен.

Постојат луѓе кои го доживеале парадоксот во себе и истите најчесто се психопати, но не сите. Всушност, психопатите воопшто не се лоши, сѐ додека не се насилни, впрочем како и сите општо земено. Но во одредена мера многумина го почуствувале парадоксот во себе, а не биле свесни за тоа. Да ја спомнеме опсесивната љубов за анализа, таа сака до оној степен до кој повредува. Моќта за длабокото засакување, колку е добра, толку и не е. А многумина посакуваат да се сакани, но што кога ќе го добијат тоа? – Го отфрлаат! Потоа пак се потсеќаат на она познатото: – внимавај што посакуваш!

Синдромот на опсесија се јавува со почетокот на животните непотребни болки. Траумите, комплексите, претерано страдање и тн. Во некои случаи токму од овие процеси настанува една посебна моќ за љубов која на крај станува опсесивна и поради тоа нанесува болка на двете страни. Импресионирачки е фактот што носителите на оваа моќ, стануваат се посвесни за тоа и полека се прифаќаат себеси, па на тој начин исчезнуваат стравовите. Има еден таков пример за еден психопат кој станува свесен и го признава тоа тврдејќи дека не е воопшто лошо – еве видео (клик). Веќе некое време ме занимаваат неговите зборови: „мразам да ме сакаат и сакам да ме мразат.“
.

Опсесијата инаку значи обземеност со нешто мислејќи цело време на тоа, на пр. на идеја, мисла, спомен. Тоа е моќ за фокусирање на подолг временски период и не е лошо се додека не се претера со временскиот период. Но некогаш се случува и да се претера. Некогаш едноставно се случува.. Добриот станува лош задржувајќи ја добрината, љубовникот со кого си делел сѐ, ти станува прв непријател задржувајќи ти ја љубовта кон него, тогаш се случува возможно невозможен момент, се сврзуваат контрадикторностите задржувајќи си ја различноста и ако не станеш свесен за парадоксот во себе, продолжуваш да се гледаш како апсурд, самот по себе.

Read More

Импресија (и свесноста)

Толку многу магија има во тоа зборче што ме збунува комплетно во одлуката од каде да почнам со нејзиното откривање. Човекот врз светот и сè околу себе, па и врз себе, дејствува на два начина: свесно и потсвесно. Свесното дејство кога се раѓа е премногу мало, но со растење на човекот, расте и свесноста за неговото дејствување. Сепак она што се крие во неговата потсвест и го диктира несвесното дејствување, е во многу поголеми размери кои досега никој не успеал да ги измери(но важно е да се спомне дека многумина се обиделе токму со помош на халуциногени супстанции).

Зборот “магија” заменува голем дел од она што не ни е јасно, па не случајно го употребив да ја опише содржината во зборот “импресја”, бидејќи импресијата е контролирана токму од човековата потсвест. Но човекот преку соодветни анализи и истражувања, доаѓа до откривање на голем дел од своето потсвесно дејство. На тој начин се здобил со позитивни и негативни добивки. Негативните се што ги открил кодовите (т.е. начинот на создавање и перципирање) на зборовите чија содржина се опишува често со зборот магија и создава импресии, па со нивно декодирање, ја губи можноста за повторна појава на импресијата.. Сепак позитивните се сосема задоволителни, со нив се ослободува од секакви стравови и ја прекинува можноста за било какво понатамошно создавање на комплекси, знаејќи дека стравот го креира неговата потсвест, т.е. самиот тој.

За поимот “импресијa” е потребно да се анализира до одредена граница која е поставена откако е соберена доволна количина на информации кои ќе ни ја детектираат импресијата веднаш по нејзино појавување при што ќе ја вреднуваме повеќе отколку предходно кога не сме знаеле какво е тоа чувство и дали ни е потребно.

Ако речам: “ја сакам заради импресија”, јас навистина мислам дека таа умее да создава нешта кои моите мозочни електро бранови, ги регистрираат како импресии, иако таа не е сосема свеса за тоа и може да ме регистрира како фанатик. Разликата меѓу аналитичарот и фанатикот се состои во нивото на свесност за поимот импресија. Фанатикот чувствува необјаснива магија во неограничена форма, додека аналитичарот при импресионирање ја собира онаа количина до границата која само ќе ја детектира импресијата и ќе ја перципира како значајна емоција.

Импресијата по дефиниција е високо доживеано чувство, силен впечаток. Таа е еден од моите омилени поими, бидејќи без неа, животот би бил бесмислен, но не секој е свесен за тоа. Импресијата е она за кое одлучивме да се родиме! При живеење собираме секакви искуства, емоции и импресии и умираме со богата жетва, но само ако сме свесни за тоа.

Read More